gondoljerzy

Czy jeśli ścianki wymiennika będą dalej od palnika to ciepło ze spalenia antracytu gdzieś zniknie? Chyba nie.

Według przekroju kotła, między drzwiczkami nie ma płaszcza wodnego, ale jest także bardzo mało miejsca. No i trzeba by rzeźbić w blasze kotła. My popuszczamy wodze fantazji, a założyciel tematu będzie modyfikował nie swój kocioł, więc wskazane są przeróbki 100% odwracalne. Przyznam, nie podobają mi się przegrody wodne w górze kanału spalin. Są za blisko paleniska. Porównuję ze swoim Logano. W nim jest pionowy kanał dopalający długości tak ze 50-60cm. Fabrycznie wyłożony kawałkami betonu żaroodpornego, a ja go zwęziłem i wyłożyłem płytą ceramiczną. Gdy w miarę solidnie się pali, tak na 10kW mocy, to ogień wypełnia cały kanał. Temperatury są słuszne, czerwony żar, a nawet żółty się zdarza. Popiół się wtapia w płyty, nawet w tę, która jest na górnej klapie kotła jako jej osłona termiczna. W omawianym Heitztechniku nie ma dość miejsca na długi kanał. Z kolei gdy zrobić pokręcony, to wzrastają opory przepływu i można mieć problemy z ciągiem, z czyszczeniem itp.

Czyli, gdyby wyjąć profile, to zostaje nam kocioł górnego spalania. Ale to może pomińmy. Po wyjęciu profili powstaje swobodny dostęp do budowy palnika z szamotu, obłożenia tylnej ściany kotła i stworzenia całkowicie ceramicznego kanału dopalającego. Kocioł dla palacza z żyłką MacGyvera? Ja bym proponował dobrze pogłówkować, zrobić kanał z naprawdę dobrą izolacją i pomyśleć o podawaniu podgrzanego powietrza wtórnego z oddzielną regulacją. Wiem, że moje propozycje brzmią kosmicznie, ale bez bufora trzeba by zmniejszyć moc kotła radykalnie, a wtedy zwykły kanał ceramiczny zrobiony na całą szerokość kotła i bez izolacji nie spełni swojej roli. Zwyczajnie się nie nagrzeje. No, chyba że będzie bufor, wtedy palimy z MOCĄ i nie trzeba tak radykalnie izolować kanału dopalającego ani grzac powietrza.

Sam sobie odpowiadasz gdzie szukać rozwiązania problemu.

O profilach zamkniętych w produkcji kotłów próbowałem już kiedyś rozkręcić temat, ale nie było odzewu. Przy innej dydkusji o tym kotle ktoś wspominał, że tam są wyjmowane profile, ponoc dla ułatwienia czyszczenia. Miał by o tym świadczyć widoczny na przekroju płaskownik(?) przymocowany do ścianki bocznej i trzymający profile. Wymiennika jest stosunkowo sporo w górnej części kotła. Tam, oprócz płaszcza ścian zewnętrznych, mamy prostokątny fragment ogrzewany z zewnątrz, a w nim okrągłe płomienice. Taka konstrukcja daje producentowi sporą unifikację oferowanych kociołków GS i DS. Tylny pas z otworami, jeśli to jest zwyczajny metal, może długo nie pożyć przy solidnym paleniu. Chyba, że powietrze wtórne stanowi większość podawanego, wtedy blachy się nie przegrzeją i nie pokrzywią. Masz rację z rozdzieleniem powietrza wtórnego od pierwotnego. Istotna rzecz, bo daje więcej możliwości regulacji.

Na zetce będzie się popiół gromadził i po jakimś czasie będzie tam pochyłość z popiołu. To samo uzyska gdy nie będzie tego miejsca odpopielał i zostawi popiół jako kołderkę dla metalu. Popiół izoluje lepiej niż szamot. Jeśli już, to lepiej od zetki sprawdzi się pochylona płytka, z której popiół będzie się obsypywał do paleniska. Wtedy można w płytce zrobić podawanie powietrza wtórnego, które nie zostanie zasypane popiołem. Jednak istotniejsze są dalsze losy płomienia. Podawane powietrza wtórnego, jak faktycznie jest rozwiązane? No i czy są termiczne warunki do jego działania, czyli izolowany od płaszcza wodnego kanał dopalający. Czy w tym kotle przegroda jest bez wody i można ją zdemontować? Bo jeśli tak jest, to możliwości przeróbek są spore.

Powietrze wtórne najlepiej regulować z analizą spalin, ale tej prawie żaden domowy palacz nie zrobi. Twoimi wskaźnikami mogą być dym i temperatura spalin. Jesli dodawanie powietrza wtórnego działa dobrze, to po jego dodaniu powinna zmniejszać się ilość dymu i rosnąć temperatura spalin wychodzących z kotła. Jeśli dodajesz wtórne, a temperatura spalin spada, to ono tylko rozcieńcza spaliny, a nie dopala. Skorupka w wymienniku z czego powstaje? Bo ideałem w wymieniku jest chyba szaro-brązowy pył, jak popiół, bez sadzy. Obmiatasz pędzelkiem i zostaje ciemna blacha. Przy paleniu sosną trudne do osiągnięcia. Prosimy o fotki, fotki, fotki. Zwłaszcza wnętrza.

Dziesięciokrotna różnica w mocy? Piszesz, że automatyka załatwia sprawę sama, ale konkretnie jak? Samą grubością usypanej warstwy? Czy dodatkowo zmienia się też powierzchnia rusztu?

Strona się nie otwiera.

Dzięki Lysy1l za tak ciekawy tekst. Można powiedzieć, że byłem w błędzie. Palenie w dużym palenisku wymagało doświadczenia i wiedzy. Można się tylko zastanawiać, na ile utrzymywanie warstwy służyło tam czystości spalania, a na ile skuteczności wykorzystania paleniska i osiągnięciu potrzebnej i stabilnej mocy kotła.? Czy zwilżanie węgla miało poprawiać jakośc spalania, czy raczej zmniejszać szanse na pylicę u ludzi obsługujących maszynerię? P.S. Podobno w parowozowniach standardem nie było rozpalanie pod kotłem od zera, tylko przenoszenie żaru z innych, czynnych palenisk. W ten sposób płomień i żar raz rozpalony płonął w parowozowni nieprzerwanie przez wiele dziesiątków lat.

Nie przesadzajmy. W dzieciństwie regularnie chodziłem po kładkach dla pieszych zawieszonych nad torami. Pod kładkami przejeżdżały parowozy, a same kładki były uwędzone na czarno-brązowo. Gdy nadjeźdżał pociąg wszyscy się ewakuowali z kładki w przyspieszonym tempie.

17kw to sporo jak na 120m. Chyba, że mieszkanko nieocieplone i z nieszczelnymi oknami. A próbowałeś przepalać krócej, mniejszą ilościa opału, ale żeby się paliło ostrzej?

Skąd się bierze popularność miału? Miał jest najtańszy, a kostka i kęsy najdroższe. W robocie miałem znajomego, który wydziwiał nad moim kotłem DS. Dom ogrzewał kociołkiem typu Hajnówka. Za dnia palił tylko osiką , bo mało smoli. Na noc wrzucał węgiel w kęsach. Kilka kęsów i całą noc miał ciepło. Prosto i skutecznie.

Szkoda, że ta teoria opiera się na tradycyjnym utylizowaniu w kotle GS, gdzie powietrze podajemy od dołu, a węgiel sypiemy od góry. Istotne dla naszego tematu informacje są na 8 stronie, gdzie mamy podział płonącej warstwy węgla na strefy. Strefę utleniania autor określa na 3 do 5 średnic ziarna węgla, ale nawet tam mają powstawać zarówno dwutlenek jak i tlenek węgla. Jak to rozumieć? Czy nawet przy tak cienkiej warstwie potrzebne jest powietrze wtórne dla dopalania CO?

Wpływ wielkości ziarna dość wyraźnie stopniuje się efektami. Czym większe tym wolniej i czyściej się spala. Z kolei wyniki symulacji nadmiaru powietrza są niejednoznaczne. Dla λ=2 paliło się najwolniej, a dla 2,5 najszybciej. Dla λ=4 nie rozpaliło się wcale? Z kolei najkrócej i najczyściej wychodziło dla 3,5. Dziwne to dla mnie.

Bo na tak postawione pytanie: jaka dokładnie ma być grubość warstwy, nie ma prostej odpowiedzi. Za dużo zmiennych.

Cóż powiedzieć? Szczerze współczuję kłopotów, ale... zmieniłeś ustawienia kotła, nie przetestowałeś ich, odpaliłeś i wyjechałeś. Sam sobie zgotowałeś ten los. Mi zdarzały się mniejsze wpadki: raz zapomniałem zamknąć klapę krótkiego obiegu i termometr w czopuchu obrócił wskazówkę o 360 stopni. Innym razem zapomniałem włączyć pompy obiegowej i kociołek dobił do 100 stopni. Nie myli się tylko ten, który nic nie robi. Czyszczenie kotła szczotką do kibelka to był mój tekst, ale ja mam palnik szamotowy, kanał dopalający z płyty ceramicznej i palę drewnem ze stałym otwarciem powietrza. Czy Twój kocioł nie jest za mocny dla Twojego domu? Ja sam, niewiele większą mocą ogrzewam (przepalając) ponad 200m ocieplone styropianem 5cm.

Pewnie nie masz krótkiego obiegu dla kotła, więc nic dziwnego, że kocioł nie może osiągnąć zadanej temperatury. Całe ciepło idzie w instalację, a sterownik kotła dmucha i dmucha, i dmucha. W komin ciepłem dmucha. Najlepiej gdybyś spróbował palić bez dmuchawy, na naturalnym ciągu, jednak bez miarkownika musiałbyś pilnować kotła osobiście. Jeśli nie rezygnować z dmuchawy, to zmniejszyć jej moc na minimum. Temperatura kotła nie zależy tylko od tego jak się pali, ale też od szybkości odbioru ciepła do instalacji. U Ciebie jest to skuteczny odbiór, bo w domu ciepło, tylko za dużym kosztem. Gdy przełączysz pompę CO na niższy bieg, to pewnie na kotle trochę wzrośnie, ale bez krótkiego obiegu kotła może to być pudrowanie pryszcza. Napisz jeszcze jaki duży dom, jak ocieplony, i jak rozwiązana jest instalacja CO. To bardziej rozjaśni sytuację.

Rzeczywiście, jakbym już wcześniej widział te wykresy. Potwierdza się to, co zauważył Jurgonka, że grubość warstwy zależy od rodzaju opału. Antracyt jest twardy, zwarty, ma mało substancji lotnych i można go spalać w zdecydowanie grubszej warstwie niz węgiel. Najcieńszą warstwę ma węgiel kamienny, który pewnie chętnie gazuje. Stosunkowo cienka warstwa dla węgla drzewnego wynika pewnie z jego dużej porowatości.

@Vlad24. Czy w zamieszczonych rysunkach nie ma przypadkiem błedu? Na drugim i trzecim optymalna grubość warstwy jeż mniejsza od podanej granulacji węgla. Edycja: Może trzeba zetrzeć mm przy grubości warstwy? Wtedy można by je rozumiec jako wielokrotność ziarna. Wykresy odnoszą się do jednej konkretnej prędkości przepływu powietrza. Ciekawe jak by wyglądały przy innych prędkościach?

Poczytaj o czymś, co nazwano ceramiczny wezyr. Podobne do twojego pomysłu, tylko umieszczone po stronie zasypu i ze szparami do wciągania gazów. Robi to samo co sobie zamierzyłeś, a wydaje się, że lepiej, bo zbiera gazy bezpośrednio z zasypu, a nie dopiero ze szczytu komory. Oczywiście w kotle dolnego spalania, więc górny przelot powinieneś zaslepić.

Jakie zadanie ma spełniać przegroda? Oddymianie? Powietrze wtórne? Co do pytania: szamot czy blacha, to moim zdaniem szamot. Dłużej powinien wytrzymać i ma mniejszą rozszerzalność cieplną.

Czytasz i nie wierzysz? To może przeczytaj jeszcze raz, bo to nie kwestia wiary, tylko zrozumienia. Jurgonka pisze o dodawaniu opału w ilości potrzebnej do utrzymania stałości warstwy. Czyli powolnego i stopniowego uzupełniania opału, który uległ wypalenniu, a nie zasypywania szuflą czy dokładania polan drewna na żar. Wtedy rzeczywiście niespalone gazy pójdą w komin, ale nie o tym mowa.

Tabelka zamieszczona przez kolegę Duck nie odzwierciedla tego, o co nam chodzi. To są wartości dla palenisk taśmowych w dużych paleniskach przemysłowych. Ruszt stale przesuwa się wzdłuż paleniska i na jednym końcu rusztu leży warstwa zimnego węgla, a na drugim końcu powinien zostać tylko popiół i szlaka. To jakby nieprzerwane spalanie kroczące. Tam zazwyczaj są też dmuchawy napowietrzające każdy fragment rusztu w różnym stopniu, zależnie od potrzeb.

Gdzieś na gorum pojawiła się już kiedyś definicja, że warstwa nie powinna być grubsza niż dziesięciokrotna wielkość ziarna węgla, z którego sie ta warstwa składa. Ja to rozumiem na swój sposób: warstwa, która da radę palić się czysto tylko na powietrzu pierwotnym. Przepuszcza dość powietrza i nie potrzebuje powietrza wtórnego.