Animus

A czemu podłączyłeś bufory równolegle? Jeden pełny zasyp generuje ok. 90-105 kWh energii. 2 bufory powinny pochłonąć tę energię, zabezpieczając kocioł przed zagotowaniem, nawet gdy dom nie odbiera ciepła.

Wygląda na to, że podczas defrosta tłoczysz zimną wodę najpierw do grzejników, a dopiero potem dalej.

@bercus Rozumiem, a jak rozwiązałeś sprawę defrostów ?

Nie chciałeś mniej deskovy, ale dłuższe desky?

To ważna uwaga o rurze bezpieczeństwa. Da się nawet uratować większość tych rur i złączek, to się rozlutowuje i wyciera wełnianą ściereczką z cyny na gorąco.

Najciekawsze jest to, że na małym obiegu PC lepiej wychodzi z wymiennikiem płytowym, gdy wymiana jest przez bufor i wężownicę zalaną glikolem, to jest jeszcze gorzej. W małym obiegu glikol biegnie szybko przez wężownice, ale w buforze jest tragedia, woda stykająca się z zewnętrzną ścianką wężownicy nagrzewa się, ale nie miesza się gwałtownie z resztą wody w zbiorniku. Tworzy się nieruchoma, stojąca powłoka wodna (warstwa laminarna), która zaczyna działać jak izolator termiczny, Ciepło z wężownicy przechodzi przez tę warstwę powoli, głównie przez konwekcję. Dlatego wężownica jest do paliw stałych, nie do PC.

🤪 Czerwona góra to istniejące zasilanie z kotła DN32 - zostaje. K1 -> BUFOR 900l GÓRA - nowe odejście z tego zasilania. Zawór kulowy. ZIMA otwarty / LATO zamknięty. -> BOJLER 300l wężownica P2 DN25 - drugie odejście z tego samego zasilania, wprost z kotła, nie z bufora. To daje lato bez grzania 900l. Niebieski pion to powrót do kotła - tu wstawiasz VTC 55-60C + P1 kotłowa. Ochrona powrotu zawsze. K2 <- BUFOR 900l DÓŁ - powrót z bufora do wspólnego powrotu przed VTC. ZIMA otwarty / LATO zamknięty. CO z BUFORA: 3D2+P3 - grzejniki zasilasz zawsze z bufora, nie z kotła. Powrót CO do środka/dołu bufora. Lato: zamykasz tylko K1+K2, kocioł widzi tylko wężownicę 300l przez P2. Powrót z CWU musi iść przed VTC, inaczej będzie grzał bufor tyłem. Centralne zawsze z bufora, nie z kotła: To widzi Pablo. 🤪

Zalanie instalacji pompy ciepła roztworem glikolu zamiast czystą wodą skutkuje obniżeniem współczynnika COP o około 1% do 5%. Sama obecność glikolu w tym małym obiegu z rur generuje minimalną stratę, ale prawdziwa strata, o której trzeba pamiętać, pojawia się w momencie przekazywania tego ciepła do wody w domu za pomocą wymiennika ciepła.

HIGHER PN1 o mocy 15-20 kW + kanały rozprowadzające. Bez ciągłego palenia, czyli bez wody, nie zamarza.

Powyżej 2050 zł za 1 tonę z transportem e-groszku to nie warto go spalać, wyczyścić go magazynować i pokazywać wnukom. Pellet powyżej 1550 zł za 1 tonę, to samo.

@j4n3n Ten wpis rozjaśnia dopiero twoją decyzję, która wydaje się dość rozsądna. Ale @knapior1989 spala ekogroszek i należy go spalać w kotle ślimakowym, a tłokowiec go marnuje. Ekogroszek to drogie paliwo wysokiej jakości, które pełnię swoich możliwości rozwija wyłącznie w kotłach z podajnikiem ślimakowym. Stosowanie go w kotłach tłokowych generuje duże straty finansowe i energetyczne z trzech głównych powodów: -Brak płynnej modulacji mocy. Kotły ślimakowe potrafią płynnie modulować moc (np. za pomocą algorytmów PID), precyzyjnie dozując pojedyncze ziarna węgla i minimalne porcje powietrza zależnie od potrzeb budynku. Kocioł tłokowy działa w sposób skokowy (zero-jedynkowy) – podaje duże porcje paliwa na raz, przez co nie potrafi efektywnie modulować mocy w dolnych zakresach i często się przegrzewa. -Straty w trybie podtrzymania (przestoje). Gdy dom jest dogrzany, kocioł przechodzi w stan czuwania. W tłokowcu na dużym palenisku rynnowym zostaje mnóstwo rozżarzonego węgla, który tli się bezużytecznie, produkując sadzę i marnując energię. W ślimaku porcja paliwa na retorcie jest minimalna, więc kocioł w podtrzymaniu spala śladowe, symboliczne ilości ekogroszku. -Niedopalanie paliwa w cyklu pracy.Tłok popycha węgiel cyklicznie. Zanim nowa warstwa dobrze się rozpali, kolejna potrafi zepchnąć ją do popielnika. W efekcie w popiele ląduje niespalony, drogi koks, podczas gdy ślimak wypala paliwo niemal w 100%. Kocioł tłokowy to konstrukcja stworzona do paliw niskiej jakości, (tanich paliw), gdzie strata energii nie jest tak bolesna. Zasypywanie go drogim, kalorycznym ekogroszkiem to czyste marnotrawstwo.

Smoła, sadza i popiół są doskonałymi izolatorami termicznymi. Warstwa szklistej smoły oraz suche purchle działają na wymienniku jak koc termiczny – blokują swobodny przepływ ciepła ze spalin do wody kotłowej. Zamiast ogrzewać wodę, cenne ciepło ucieka w komin. Szacuje się, że: Nawet cienka, 1-milimetrowa warstwa osadu (sadzy i smoły) na wymienniku może obniżyć sprawność kotła o około 5% do 10%. Grubsza warstwa lub puszysty popiół na poziomych półkach mogą zwiększyć te straty jeszcze bardziej.

Masz tu trochę racji, ja wolę grzalkę na lato.

A dawno to kupiłeś? Moje zdanie się różni, ale no cóż, to twój portfel.

Czy nie możesz się go pozbyć? (podajnik tłokowy ).

Idea dobra, wykonanie z błędami. Kocioł stałopalny -> równolegle ładuje bufor 900l przez P1 + 3D1 60C i CWU 300l przez P2, grzejniki z bufora przez 3D2 + P3 ON/OFF. Główne problemy: Brak zabezpieczeń na rysunku: brak naczynia wzbiorczego otwartego, zaworu bezpieczeństwa, DBV. Dla kotła stałopalnego układ otwarty jest obowiązkowy. Bez tego nie da się stwierdzić poprawności. Zła logika P1 vs P2: P2 - pompa CWU, gdy się załącza pompa CO (kotłowa) wyłącza się. Nie wolno wyłączać pompy kotłowej / ochrony powrotu podczas grzania CWU. Zimny powrót z wężownicy pójdzie prosto do kotła z pominięciem 3D1 60C = korozja niskotemperaturowa, gotowanie kotła. Zły powrót z CWU: powrót z wężownicy wpina się we wspólny powrót za 3D1, czyli omija ochronę. Powinien wracać do dołu bufora lub przed 3D1. Bufor: zasilanie z kotła wpięte w środek zbiornika, a pobór do grzejników z góry - odwrotnie, niszczy stratyfikację. Ładuj górą. CWU: brak zaworu bezp. 6bar + naczynia przeponowego CWU + zaworu mieszającego antyoparzeniowego na wyjściu. Armatura: brak filtra przed P1, brak zaworów zwrotnych antygrawitacyjnych na P1/P2 - po wygaszeniu bufor będzie wychładzany przez kocioł grawitacyjnie. 3D2 + P3 ON/OFF: sam termostat pokojowy wyłączający pompę bez siłownika pogodowego na 3D2 będzie huśtał temperaturą. Przy głowicach termostatycznych potrzebny zawór różnicowo-upustowy / bypass. Poprawnie: P1 pracuje zawsze gdy kocioł >60C, P2 jako priorytet bez wyłączania P1 lub przez zawór przełączający, CWU najlepiej ładować z góry bufora, dodać naczynie otwarte, zabezpieczenia, filtry, zwroty, odpowietrzniki. Auć! Poprawiona. CWU z bufora, nie z kotła - kocioł ładuje tylko bufor góra -> dół. P2 ładuje wężownicę CWU z góry bufora, powrót do środka bufora. P1 już nie jest wyłączana przez P2 - P1 kotłowa pracuje zawsze gdy kocioł >60C. Koniec z zimnym powrotem prosto do kotła. Ochrona powrotu zawsze czynna - 3D1 VTC 60C: dół bufora + bypass gorącego zasilania -> mieszane 60C do kotła. Ładowanie bufora górą, pobory z góry, powroty do środka / dołu - zachowana stratyfikacja. Dodane brakujące: naczynie otwarte + rura wzbiorcza / odpowietrzająca / przelewowa bez zaworów + ZB kotła + manometr - obowiązkowe dla stałopalnego CWU: zawór bezp. 6bar z kanalizacją, naczynie przeponowe CWU, zawór zwrotny na ZWU, mieszacz antyoparzeniowy termostatyczny na wyjściu filtry siatkowe przed każdą pompą, zawory zwrotne antygrawitacyjne na P1/P2/P3, zawory kulowe 3D2 z siłownikiem pogodowym, P3 tylko jako korekta pokojowa, zawór różnicowo-upustowy jeśli głowice termostatyczne odpowietrzniki w najwyższych punktach, spusty w najniższych - kocioł + bufor Sterowanie docelowe: P1: temp. kotła, P2: czujnik CWU niezależnie, 3D2: pogodówka + korekta pokojowa.

Remontowałem sporo takich domów, ale cuda się zdarzają.

Na dole tej pustki kanal jest zawalony gruzem około 20 cm. Powodzenia!

Zaklejony, silikonem wysokotemperaturowym.

Nie nadmuch, potrzebna dłuższa praca bez podania następnej dawki paliwa.

W popiele nie mogą być niedopałki węgla.

Celem jest znalezienie takich ustawień, przy których kocioł pracuje na mocy zbliżonej do aktualnego zapotrzebowania budynku na ciepło. Dzięki temu będzie on w stanie stabilnie utrzymywać zadaną temperaturę, pracując niemal bez przerwy, zamiast szybko ją osiągać i przechodzić w nieefektywny tryb podtrzymania. Czas podawania paliwa: Określa, jak długo pracuje podajnik ślimakowy w jednym cyklu. Zbyt krótki czas podawania: Może powodować problemy z osiągnięciem zadanej temperatury i spadek mocy kotła. Zbyt długi czas podawania: Zwiększa moc i zużycie paliwa. Typowe wartości wyjściowe: 5 do 15 sekund. Czas przerwy w podawaniu (w trybie pracy): To czas pomiędzy kolejnymi cyklami podawania paliwa. Zbyt krótka przerwa: Większa częstotliwość podawania zwiększa moc i zużycie opału. Zbyt długa przerwa: Zmniejsza moc kotła. Typowe wartości wyjściowe: 45 do 65 sekund. Moc nadmuchu (wentylatora): Parametr ten ma kluczowe znaczenie dla efektywności spalania. Należy go dostosować do ilości podawanego paliwa. Zbyt mała moc nadmuchu: Niedostateczna ilość tlenu może prowadzić do niepełnego spalania ekogroszku i powstawania spieków. Zbyt duża moc nadmuchu: Może wychładzać palenisko i wydmuchiwać ciepło do komina, co zwiększa zużycie opału. Typowe wartości wyjściowe: 45% do 55%. Wskazówki dotyczące regulacji: Metoda małych kroków: Zmieniaj tylko jeden parametr na raz (np. czas przerwy o kilka sekund) i obserwuj pracę kotła przez dłuższy czas, aby ocenić efekty. Obserwacja paleniska: Prawidłowo ustawiony kocioł powinien mieć równy, żarzący się kopczyk na palenisku. Płomień powinien być żółty i stabilny. Ciemny dym z komina może świadczyć o zbyt małej ilości powietrza, a brak dymu i bardzo jasny płomień – o zbyt dużym nadmuchu. Kontrola popiołu: Idealny popiół ma formę sypkiego, szarego proszku. Obecność czarnych, niespalonych kawałków węgla świadczy o nieefektywnym spalaniu. Czystość kotła: Regularne czyszczenie kotła i kanałów dymnych jest niezbędne dla utrzymania wysokiej wydajności. Jakość paliwa: Kaloryczność i jakość ekogroszku mają ogromny wpływ na proces spalania i wymagane ustawienia.

Niepełne spalanie, prawdopodobnie w podtrzymaniu. Postaraj się zejść z mocą kotła, dużej spalaj paliwo w jednostce czasu, tak żeby kocioł w podtrzymanie przechodził bardzo rzadko i na krótko.

Szukać njlepiej kotła, który ma automatyczne spalanie dzięki sondzie Lambda. Skierowanie rusztu w stronę palnika lub dysz powietrza wtórnego może sprzyjać lepszemu dopalaniu gazów palnych, grawitacyjnego osuwania się paliwa. Paliwo, zsuwając się w głąb komory spalania, przechodzi przez różne strefy temperaturowe, co może prowadzić do bardziej efektywnego i czystszego spalania. Grawitacyjne przemieszczanie się opału w miarę jego spalania, zapewnia ciągłość procesu i ułatwia uzupełnianie paliwa.

MPM to raczej prosty, tradycyjny kocioł, który generuje sporo dymu i smoły. Jego główną zaletą jest jednak atrakcyjna cena. Użytkownicy często godzą się na te niedogodności oraz konieczność częstszego nadzoru i obsługi kotła, właśnie ze względu na niższy koszt zakupu. Jeśli ktoś szuka jednak czegoś lepszego, na przykład kotła Rakoczy Smart RHV. Ten model jest praktycznie bezobsługowy, nie powoduje powstawania smoły ani dymu i zapewnia znacznie większą wygodę użytkowania. Minusem pozostaje jednak cena. Nawet strata energii wytworzonej, czyli droższe ogrzewanie. Kocioł zgazowujący drewno uzyskuje klasę 5 tylko przy pracy z buforem ciepła. A jeśli przyjdzie kontrola i zobaczy kocioł klasy 5 bez bufora, mogą zakwestionować spełnianie normy.